Karol Dulat jest analitykiem usability i projektantem interakcji pracującym obecnie dla belgijskiej firmy telekomunikacyjnej Belgacom.

- -

21 kwietnia 2010 miałem okazje uczestniczyć w ciekawym wykładzie: „ Towards the City of the Future: The role of innovative human-computer interaction paradigms” prowadzonym przez Dr Norberta Streitza . Wykład był częścią cyklicznych spotkań organizowanych przez firmę Namahn w Brukseli. W ramach wykładu zaprezentowane zostały różne koncepcje miast przyszłosci oraz wyzwania jakie stoją przed projektantami interakcji, którzy takie miasta projektują.

Dr Streitz zaprezentował przykłady kilku wdrożeń rzeczywistych miast przyszłosci. Już dzisiaj w miastach japońskich czy koreańskich dostępne są rozwiązania, które dotychczas można było oglądać w filmach science-fiction (np: w „Raporcie Przyszłości”). Mieszkańcy tych miast, mogą np: zamówić taksówke w wybranych dzielnicach, poprzez dotykowy panel wbudowany w miejskie obiekty. Panel ten potrafi rozpoznać tożsamość zamawiającego, zasugerować listę ulubionych adresów (np: zaproponować taksówke do domu czy ulubionej restauracji). Kurs za taksówkę zostanie uatomatycznie pobrany z konta zamawiającego. Tożsamość dostarczana jest przez specjalne urzadzenie wielkości breloka lub poprzez telefon komórkowy czy odtwarzacz mp3. Inicjatorem prezentowanego rozwiązania były japońskie koncenry telefoniczne, które dostrzegły ogrmony potencjał w dostawie treści, tożsamości i technologii.

Podczas wykładu wywiązała się ciekawa dyskusja dotyczącza kilku problemów. Jednym z nich była kwestia interackji człowiek – informacja. Miasta przyszłosci opierają się na koncepcji wszechobecnej informacji . Pojawia się problem w jaki sposób człowiek poradzi sobie z takim informacyjnym obciążeniem (które informacje chcemy otrzymywać, które nie i czy tak jest w każdej sytuacji). Urządzenia są w stanie wykreować nasz domyślny profil (lub kilka profili), jednak aby to uczynić człowiek musi dostarczyć sporą ilośc danych. Pojawia się więc kolejny problem: w którym momencie automatycznośc musi zostać przerwana ingerencją człowieka. Pokazano prototyp samochodu Audi A5, które w razie wypadku potrafi wezwać pogotowie lub pomoc drogową. Czy samochód ma wzywać pogotowie jeśli stłuczemy tylko reflektor? Czy powienien nas pytać o zdanie kiedy taka pomoc jest potrzebna? Czy powinien nas pytać o zdanie, jeśli w skutek wypadku jesteśmy nieprzytomni?

Innym omawianym problemem były kwestie interkacji komputer-informacja. Wyobraźmy sobie urządzenia przechwytujące naszą tożsamość i zmieniające otoczenie pod tym kątem. Jeśli wstajemy rano, schodzimy na śniadanie i nasze mieszkanie automatycznie włączy ulubioną stację radiową, to jaką stację radiową uslyszymy w kuchni jeśli na śniadanie zejdzie też żona?
Podane przykłady to tylko cześć problemów i zagadnień omawianych podczas wykładu. Ciekawe jest to, że bardzo duża ilośc takich rozwiązań jest już w fazach testów . Dr. Streitz uczesniczy w wielu badaniach, których owocem są prototypy lub wczesne, działające wersje wspomnianych rozwiązań.

Poniżej znajdziecie odnośniki do książek i badań dr Streitza., streszczenia wykładu i podcastu, nagranego tuż przed wykładem.

• Streszczenie wykładu
• Prezentacja
• Podcast
• Informacje o działalności dr Streitza oraz http://www.disappearing-computer.net/
• Zdjęcia z wykładu

Mam nadzieje, że będzie to dla was źródłem inspiracji.